Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Tczewie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 stycznia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Tczewie Wydział I Cywilny, w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Karol Kowalski

po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 roku w T.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) w W.

przeciwko K. B.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej K. B. na rzecz powódki (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) w W. kwotę 3.334,22 zł (trzy tysiące trzysta trzydzieści cztery złote dwadzieścia dwa grosze) wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 28 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od pozwanej K. B. na rzecz powódki (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) w W. tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 954,28 zł (dziewięćset pięćdziesiąt cztery złote dwadzieścia osiem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 293/23

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 29 stycznia 2025 r.

Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) w W. wniósł pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko K. B. o zapłatę roszczenia wynikającego z tytułu umowy pożyczki z dnia 26 lipca 2023 r. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2024 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie.

W terminie trzech miesięcy od dnia wydania postanowienia o umorzeniu elektronicznego postępowania upominawczego powód wniósł pozew przeciwko pozwanej o to samo roszczenie w trybie art. 505

S ąd ustalił następujący stan faktyczny:

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na udzielaniu pożyczek gotówkowych przez internet. W celu zawarcia umowy pożyczki konsument musi uprzednio zarejestrować się na platformie internetowej pośrednika pożyczkodawcy, tj. (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B., pod adresem(...).pl. (...) obsługuje portal internetowy poprzez zamieszczanie tam ofert pożyczek gotówkowych, prowadzenia rejestracji klientów i obsługi ich profili. Każdy konsument rejestrujący się na stronie internetowej pośrednika pożyczkowego zgadza się na wykonanie usługi sprawdzenia przez spółkę (...) z siedzibą w W. (L.). Usługa ta polega na weryfikacji danych rejestrującego się na portalu konsumenta, potwierdzenie poprawności wskazanego przez niego numeru rachunku bankowego. Dopiero po zweryfikowaniu danych przez pożyczkodawcę możliwe jest złożenie elektronicznego wniosku o przyznanie pożyczki.

(dow ód: ramowa umowa pożyczki wraz z załącznikami – k. 24v.-31v.; zestawienie transakcji bankowych – k. 89-90)

K. B. – przy wykorzystaniu środka porozumiewania się na odległość przez internet – zarejestrowała się na stronie (...) i wyraziła zgodę na poddanie się procedurze weryfikacji danych. Podczas rejestracji podała swoje dane osobowe, PESEL adres zamieszkania, numer swojego rachunku bankowego oraz adres e-mail. Czynności te zostały odnotowane przez system pożyczkodawcy.

Po zweryfikowaniu danych konsumentki, uwierzytelniono jej profil. Za jego pośrednictwem K. B. złożyła wniosek o udzielenie pożyczki. (...) sp. z o.o. dokonał weryfikacji wniosku pod względem oceny zdolności kredytowej konsumentki poprzez wysłanie zapytania doK. (...) oraz analizy oświadczenia konsumentki o miesięcznych dochodach i wydatkach. Po pozytywnej ocenie zdolności kredytowej konsumentki pożyczkodawca zdecydował o zawarciu z nią umowy pożyczki, zgodnie z warunkami wybranej przez nią oferty.

Zgodnie z postanowieniami zawartej w dniu 26 lipca 2023 r. umowy pożyczki nr (...) sp. z o.o. przyznał K. B. limit pożyczkowy w kwocie 3.000 zł. Konsumentka zobowiązała się do spłaty zaciągniętego zobowiązania wraz z odsetkami kapitałowymi w wysokości odsetek maksymalnych oraz prowizją w kwocie 324,65 zł, której wysokość limitowana jest ograniczeniem z art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim – w terminie 30 dni od dnia udzielenia pożyczki, tj. do dnia 25 sierpnia 2023 r. W umowie zastrzeżono również, że w razie powstania zadłużenia przeterminowanego pożyczkodawca będzie uprawniony do naliczania od niego odsetek za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Zgodnie z postanowieniami końcowymi umowy pożyczkodawca zobowiązał się dostarczyć pożyczkobiorcy umowę pożyczki na trwałym nośniku, na wskazany przez konsumentkę adres poczty elektronicznej.

W dniu zawarcia umowy pożyczki, tj. w dniu 26 lipca 2023 r., pożyczkodawca przelał na rachunek bankowy wskazany przez K. B. kapitał pożyczki w kwocie 2.751 zł.

(dow ód: umowa pożyczki wraz z załącznikami – k. 20v.-23v.; tabela opłat i prowizji – k. 24; ramowa umowa pożyczki wraz z załącznikami – k. 24v.-31v.; raport oceny zdolności kredytowej – k. 34; bankowe potwierdzenie transakcji przelewu – k. 88; zestawienie transakcji bankowych z tytułu usługi pakietu medycznego – k. 89-90; bankowe potwierdzenie transakcji przelewu – k. 91; karta klienta – k. 35-35v)

W umówionym terminie K. B. nie spłaciła swojego zadłużenia wynikającego z umowy pożyczki z dnia 26 lipca 2023 r. nr (...).

Pismami z dnia 1 września 2023 r. i 9 września 2023 r., wysłanymi na wskazany w umowie pożyczki adres zamieszkania konsumentki, pożyczkodawca wezwał K. B. do zapłaty świadczenia wynikającego z zawartej umowy pożyczki.

(dow ód: potwierdzenia nadania przesyłki – k. 32, 32v.; ostateczne wezwanie do zapłaty – k. 33; wezwanie do zapłaty – k. 33v)

Umową cesji wierzytelności z dnia 1 października 2023 r. nr(...)/ (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. zbyła na rzecz D. (...) z siedzibą w T. (E.) pakiet wierzytelności, obejmujący swym zakresem m.in. wierzytelność wobec K. B., wynikającej z umowy pożyczki nr (...) zawartej w dniu 26 lipca 2023 r.

Następnie umową przelewu wierzytelności z dnia 12 grudnia 2023 r. D. (...) z siedzibą w T. zbył wyżej wskazaną wierzytelność na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) w W..

(dow ód: umowa przelewu wierzytelno ści z 12 grudnia 2023 r. wraz z załącznikami – k. 11-15v.; umowa cesji wierzytelności nr (...)/ (...) z 1 października 2023 r. wraz z załącznikami – k. 47-54)

S ąd zważył co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przedłożonych przez stronę powodową dowodów, których treść i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu. Dały one obraz co do tego jakiej treści strony zawarły umowę, jej wykonania przez pożyczkodawcę oraz przyczyn i czasu ustania stosunku prawnego wiążącego strony.

Podnoszone przez pozwaną zarzuty dotyczące autentyczności wydruków nie okazały się zasadne. Mimo, że dowód mieszczący się w kategorii, o której mowa w art. 308 k.p.c., lecz niespełniający cech dokumentu prywatnego, o których mowa w art. 245 k.p.c., nie korzysta z domniemania prawdziwości i pochodzenia, jednakże posiada walor dowodowy, stanowi bowiem odzwierciedlenie oświadczeń składanych w postaci elektronicznej, przez zapis cyfrowy i w taki też sposób dokumentowanych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 listopada 2021 r., sygn. akt V AGa 411/20, LEX nr 3334654). Przedłożone wydruki podlegając więc swobodnej ocenie Sądu, tak jak inne dowody. W niniejszej sprawie brak było podstaw do ich zakwestionowania, albowiem tworzyły one spójny i konsekwentny obraz przebiegu zdarzeń. Przedłożono umowę, w której wskazano dane pozwanej. Co więcej, przedłożono potwierdzenie wypłaty pożyczki – również z tego samego dnia. W tytule przelewu wskazano numer umowy pożyczki. We wniosku o udzielenie pożyczki znajdują się dane pozwanej. Na wydrukach umów znajdują się dane pozwanej - nie ma podstaw do twierdzeń, że pożyczkodawca wszedł w posiadanie danych pozwanej w inny sposób niż w wyniku zawarcia przedmiotowej umowy, w szczególności na skutek przestępnego działania osób trzecich. Pozwana poza twierdzeniami o braku wartości dowodowej nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które mogłyby prowadzić do odmiennej oceny przedłożonego materiału dowodowego, bądź dokonania innych ustaleń faktycznych niźli powyższe.

W treści pozwu zaznaczono, że przedłożona przez powoda umowa pożyczki miała zostać zawarta za pomocą środków porozumiewania się na odległość. W tym stanie rzeczy – zgodnie z wymogami ustawy o kredycie konsumenckim - musiała ona zostać utrwalona na trwałym nośniku. Sąd uznał, że przedłożone przez powoda środki dowodowe były wystarczające dla uznania, że kopia dokumentu umowy pożyczki została zapisana w formie pliku tekstowego, jako załącznika do wiadomości e-mail, który również należy uznać za trwały nośnik w myśl art. 5 pkt 17 ustawy o kredycie konsumenckim i motywu 23 preambuły do dyrektywy (...).

W tym miejscu należy zaznaczyć, że Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku pozwanej i pominięcia dowodu z potwierdzenia przelewu w trybie art. 458

Przechodząc do oceny prawnej wskazać należy, iż powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Pierwotnego wierzyciela i pozwaną łączyła umowa pożyczki. Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Z kolei w myśl art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten określa reguły dowodzenia, tj. przedmiot dowodu oraz osobę, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczyć też trzeba, że przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (por. wyrok Sądu Najwyższego z 17 grudnia 1996 r., sygn. akt I CKU 45/96, publ. OSNC 1997 nr 6-7 poz. 76). To strony dysponują przedmiotem postępowania i są w najwyższym stopniu zainteresowane jego wynikiem, wobec czego to na nich, co do zasady, ciąży obowiązek powoływania i przedstawiania sądowi wybranych przez siebie dowodów.

Zaprzeczenie dokonane przez stronę procesową powoduje, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności stają się sporne i muszą być udowodnione. W razie ich nie udowodnienia Sąd oceni je na niekorzyść strony, na której spoczywał ciężar dowodu, chyba że miał możność przekonać się o prawdziwości tych twierdzeń na innej podstawie (tak m. in. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 1975 r., sygn. akt III CRN 26/75, LEX nr 7692).

Zarzut strony pozwanej, iż strona powodowa nie wykazała aby doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki nie okazał się zasadny. Pozwana zawarła z pierwotnym wierzycielem umowę za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość. Sam przedłożony przez powoda wydruk umowy pożyczki nie świadczy bezpośrednio o jej zawarciu, albowiem brakuje pod nią podpisów stron. Niemniej jednak ogół okoliczności wskazuje, że faktycznie umowa o tej treści została zawarta. Trzeba zauważyć, że na wskazany numer rachunku bankowego została przekazana kwota pożyczki. W ocenie Sądu wypłata kwoty 2.751 zł nastąpiła w związku z przedmiotową umową – nie ustalono innych okoliczności, które mogłyby świadczyć o innej podstawie wypłaty tych środków. Jak już wcześniej wskazano, w umowie znalazły się dane pozwanej. Brak jest okoliczności, które świadczyłyby o tym, iż pierwotny wierzyciel uzyskał te dane w innej drodze, niźli w związku z zawarciem umowy przez pozwaną.

Trzeba też podkreślić, że pozwana nie zaprzeczyła, że wprowadzone przy rejestracji na stronie pożyczkodawcy dane osobowe, adres zamieszkania, adres e-mail, numer PESEL, a przede wszystkim numer rachunku bankowego, nie należą do niej. W świetle doświadczenia życiowego można stwierdzić, że nikt postępujący racjonalnie i przezornie nie pomija faktu wykorzystywania jego danych osobowych do zaciągania zobowiązań finansowych, jak też nie ignoruje bezpodstawnie czynionych mu na rachunek bankowy przysporzeń majątkowych. Wobec tego, zdaniem Sądu, wypłata środków na rzecz pozwanej wynikała z przedmiotowej umowy.

Zarzut braku wykonania umowy pożyczki przez pożyczkodawcę nie okazał się zasadny. Z przedłożonego potwierdzenia przelewu wynika, że doszło do wypłaty kapitału w kwocie 2.751 zł. Nadto, w tytule wskazano numer umowy pożyczki. Co więcej, przelew wykonano na rachunek pozwanej wskazany w umowie.

Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut niewykazania legitymacji czynnej powoda w niniejszym procesie. Z przedłożonej dokumentacji, wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na pozew, wynika, że pierwotny wierzyciel przeniósł na powoda wierzytelność wobec pozwanej. Powód przedłożył umowy przelewu oraz dokumenty, z których wynika umocowanie osób składających pod nimi podpisy (k. 47-51; 16v; 11; 19v; 15). Jednocześnie do umowy sporządzono załączniki, które precyzowały wierzytelności będące przedmiotem cesji, w tym wierzytelność wobec strony pozwanej (k. 53, 17). Nie zasługiwały na uwzględnienie twierdzenia dotyczące braku określenia ceny sprzedaży wierzytelności. W umowach cesji wskazano, że nabycie jest odpłatne oraz ustalono sposób ustalenia wysokości ceny. Powód przedłożył także oświadczenie o zapłacie ceny (k. 14v). Kwestia następstwa prawnego została więc przez powoda udowodniona.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący abuzywności postanowień umowy.

W myśl art. 385 Zgodnie z umową kwota pożyczki wynosiła 3.000 zł, zaś prowizja 324,65 zł. Zdaniem Sądu prowizja w tej wysokości nie jest wygórowana, albowiem stanowi nieco ponad 10% wartości pożyczki. Wobec tego postanowienia umowne ją przewidujące nie naruszają rażąco interesów konsumenta i nie kształtują jego praw i obowiązków w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami. Prowizja jest opłatą, którą pożyczkobiorca powinien ponieść w związku z dokonaniem czynności prawnej w postaci zawarcia umowy pożyczki. Obciążenie strony tą opłatą ma za zadanie zniwelowanie po stronie pożyczkodawcy kosztów obsługi administracyjnej i prawnej, która jest niezbędna przy podejmowaniu czynności zmierzających do zawarcia umowy. Pozwana zaakceptowała jej wysokość.

Trzeba jednak zauważyć, że kwota faktycznie wypłacona pozwanej to 2.751 zł. Pozostała część miała zostać przeznaczona na pakiet medyczny, niemniej przedłożona umowa nie zawiera postanowień w tym zakresie. Oznacza to, że kwota 2.751 zł stanowi rzeczywisty kapitał pożyczki i od tej kwoty należy liczyć maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu. Trzeba bowiem zauważyć, że stosownie do art. 36a ust. 3 ustawy o kredycie konsumenckim, pozaodsetkowe koszty kredytu wynikające z umowy o kredyt konsumencki nie należą się w części przekraczającej maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu. W świetle przytoczonej regulacji nie można było oddalić żądania w tej części uznając je za niewykazane. W konsekwencji należało wyliczyć wysokość maksymalnej prowizji stosownie do kwoty udostępnionego kapitału. Zgodnie z zgodnie z § 5 ust. 2 lit. a) umowy ramowej prowizja powinna odpowiadać limitowi przewidzianemu w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim. Zgodnie z wyliczeniami Sądu daje to kwotę 297,11 zł [( (...) 10%) + ( (...) 10%)].

Należne powodowi – zgodnie z postanowieniami umowy – odsetki kapitałowe w wysokości odsetek maksymalnych należało zatem liczyć od kwoty 2.751 zł. Wyniosły one za okres wskazany w pozwie 46,35 zł.

Żądane przez powoda odsetki umowne za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie należało liczyć od sumy wymienionych wyżej kwot, tj. od 3.094,46 zł. Za okres wskazany w pozwie dało to kwotę 239,76 zł.

Łącznie zatem uzasadnione żądanie powoda z tytułu opisanej wyżej umowy pożyczki wyniosło 3.334,22 zł.

Od tej kwoty należało zasądzić dalsze odsetki umowne w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Powód domagał się ich zasądzenia od dnia złożenia pozwu w epu, tj. od 28 grudnia 2023 r. W tej dacie roszczenie było wymagalne. Odsetki umowne za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie przewidziano w §4 ust. 3 umowy.

Mając na uwadze powyższe Sąd uwzględnił powództwo w części, o czym orzekł w punkcie I wyroku.

W pozostałym zakresie oddalono powództwo, o czym orzeczono w punkcie II.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. Powód wygrał w 92%, natomiast na gruncie niniejszego postępowania poniósł koszty z tytułu opłaty od pozwu w kwocie 200 zł, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 900 zł. Łącznie 1.117 zł, z czego 92% stanowi kwota 1.027,64 zł. Pozwana wygrała sprawę w 8%. W przedmiotowej sprawie poniosła koszty zastępstwa procesowego w kwocie 900 zł oraz koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, z czego 8% wynosi 73,36 zł. Po kompensacji pozwana winna zwrócić powodowi kwotę 954,28 zł z tytułu kosztów procesu.

O wynagrodzeniu pełnomocników stron Sąd orzekał w oparciu o § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.).

Wniosek pełnomocnika pozwanej o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej nie był zasadny. Nie przeprowadzono rozprawy, nie składano znacznej ilości pism procesowych, materia sporu ma charakter typowy, podobnie jak podnoszone zarzuty i argumentacja pełnomocnika pozwanej.

\